
16 april 2012
De eerste dagen zitten erop. Wat een fantastisch land, wat een fantastische mensen en wat een schitterend weer.
Gistermiddag zijn we na een vlucht van ongeveer 4 uur aangekomen in Antalya. Op dat moment was het behoorlijk bewolkt. De kinderen werden opgewacht door hun partner en hun ouders. Hartverwarmend om te zien hoe enthousiast en liefdevol deze mensen jullie kinderen ontvingen. De kinderen hebben de zondag verder met hun partner doorgebracht.

Vandaag hebben wij de leerlingen op school ontmoet. Hier hebben we eerste ervaringen uitgewisseld. Het leven is hier behoorlijk anders dan bij ons. Een toilet is soms niet meer dan een gat in de grond. De woningen zijn soms kleine eenvoudige flatjes, of enorme luxe woningen met een zwembad. Het eten is wennen. Geitenkaas en olijven bij het ontbijt is toch even anders dan en bruine boterham met kaas. Een paar uur zonder stroom of water is heel gewoon. Gewekt worden door moskeegezang hoort hier ook bij.
Kortom, wij allen moeten wennen aan allerlei nieuwe dingen. de kinderen krijgen veel te verwerken. Dat is niet altijd makkelijk. Het leven in een vreemde situatie brengt soms de nodige gevoelens met zich mee. Het is voor veel kinderen fijn om te beseffen wat ze in Nederland hebben. Wij hebben regelmatig gesprekjes gehad met leerlingen die het even moeilijk met zichzelf hebben. Een enkele keer komt dit voort uit miscomminicatie met de partner. Een enkele keer is dit heimwee. Sommigen voelen met anderen mee en raken ook enigszinds van slag.
Kern van onze gesprekken is dat de leerlingen kijken naar wat ze hier beleven. En hoe ze hier optimaal kunnen genieten. Want mooi is het hier. Zorgzame mensen, hoge bergen met sneeuw en een blauwe lucht met 25graden. Het programma belooft ook veel moois. Morgen gaan we Turks koken met elkaar. Ergens in een picknickpark.
Tot zo ver.
Jeroen van Zelm, Mandy van Eijgelshoven, Robbert Gommans en Daphne Kreukels

